Hiacynt (postać mitologiczna)

Z Encyklopedii LGBT
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy postaci mitologicznej. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.
Śmierć Hyacinta, Jean Broc

Hiacynt (z greckiego klasycznego Ὑάκινθος, Hiakyntos), bohater mitologii greckiej, którego kult rozwijał się w czasach kultury mykeńskiej w Amyklaj, mieście leżącym na południowy zachód od Sparty. Znajdował się tam jego tumulus (rodzaj kopca grobowego) u stóp posągu Apolla w temenos (sanktuarium zbudowane wokół grobowca).

Mit

Hiacynt i Zefir

W mitologii greckiej Hiacyntowi przypisywano różnych rodziców. Według jednych przekazów uchodził za syna Klio i króla Sparty Ojbalosa, z kolei według innych jego ojcem był legendarny założyciel Amyklaj król Amyklas.

W mitologii greckiej Hiacynt był pięknym chłopcem i kochankiem boga Apolla, był też obiektem zalotów Zefira. Jeden z mitów opowiada o tym jak Apollo i Hiacynt bawili się rzucając kolejno dyskiem. Hiacynt chcąc zaimponować swemu kochankowi pobiegł aby złapać dysk, lecz został nim uderzony, upadł na ziemię i zmarł. Według innej wersji mitu dysk zboczył ze swego toru lotu za sprawą boga wiatru Zefira, który będąc zazdrosnym, że Hiacynt wybrał Apolla, dmuchnął i zmienił tor lotu dysku, tak by zranić i zabić Hiacynta[1][2]

Białe i niebieskie hiacynty

Kiedy Hiacynt zmarł, Apollo nie pozwolił Hadesowi ubiegać się o chłopca i zabrał jego ciało na Olimp. Z jego przelanej krwi powstał kwiat hiacynt. Według relacji Owidiusza, łzy Apolla poplamiły płatki nowo powstałego kwiatu. Kwiat mitologicznego Hiacynta był utożsamiony z wieloma roślinami (nie tylko z hiacyntami), m.in. z irysami (kosaciec).

Hiacynt był bóstwem opiekuńczym jednego z głównych festiwali Spartan, Hyakinthia, odbywającego się każdego lata i trwającego trzy dni.

Interpretacja

Według klasycznej interpretacji tego mitu jest to metafora śmierci i odradzania natury, podobnie jak ma to miejsce w przypadku mitu o Adonisie.

Hiacynt w sztuce

Postać Hiacynta ukazywana jest w malarstwie w chwili jego śmierci, najczęściej w objęciach Apolla. W ich pobliżu zwykle leży dysk.

Przypisy

  1. Władysław Kopaliński: Słownik mitów i tradycji kultury. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1985, s. 377. ISBN 83-06-00861-8.  (pol.)
  2. Pierre Grimal: Słownik mitologii greckiej i rzymskiej. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 2008, s. 148. ISBN 83-04-04673-3.  (pol.)

Linki zewnętrzne