Smegma

Z Encyklopedii LGBT
Skocz do: nawigacja, szukaj
Commons in image icon.svg

Smegma (gr. σμήγμα smégma – mydło[1]), mastka, biała lub żółtawa substancja będąca połączeniem złuszczających się komórek nabłonka skóry, łoju, resztek moczu a u mężczyzn również spermy. Występuje zarówno w genitaliach męskich jak i żeńskich u ludzi i innych ssaków.

Smegma u człowieka

Zarówno kobiety i mężczyźni produkują smegmę. U kobiet, gromadzi wokół łechtaczki, w fałdach mniejszych warg sromowych, u mężczyzn, smegma może zbierać się pod napletkiem.

Smegma u mężczyzn

Powstawanie smegmy

Początkowo uważano, że smegma jest wytwarzana przez gruczoły łojowe w pobliżu wędzidełka zwane gruczołami Tysona. Gruczoły te istnieją u wielu gatunków jednak u człowieka nie udało się stwierdzić ich obecności i ich istnienie jest kwestionowane.[2]

Joyce Wright stwierdza w wynikach swoich badań, że smegma produkowana jest z mikroskopijnych wypukłości błony śluzowej powierzchni napletka i komórek, które stale rosną, następuje ich zwyrodnienie tłuszczowe i oddzielają się tworząc smegmę.[3]

Skład smegmy

Mastka zawiera 26,6% tłuszczów i 13,3% białka, co można uznać za skład zgodny z martwiczymi pozostałościami nabłonka.[2] Nowo produkowana smegma ma gładką, wilgotną konsystencję. Uważa się, że jest bogata w skwalen[4] (węglowodór nienasycjony o własnościach przeciwgrzybiczych i bakteriobójczych będący skłądnikiem sebum) i zawiera wydzieliny gruczołu krokowego i nasienia, złuszczone komórki nabłonkowe i mucyny.[5] Niektórzy stwierdzają, że zawiera anty-bakteryjne enzymy takie jak np. lizozym i hormony, takie jak androsteron,[6][5] chociaż inni zaprzeczają temu. [7]

Smegma a dojrzałość płciowa

Według wyników badań Joyce Wright, w okresie dzieciństwa jest produkowane mało smegmy, chociaż napletek może zawierać gruczoły łojowe. Produkcja smegmy wzrasta od młodości aż okresu do dojrzałości płciowej, kiedy smegma może w pełni spełniać funkcję nawilżającą, a od wieku średniego produkcja zaczyna się zmniejszać i w podeszłym wieku praktycznie smegma nie jest produkowany.[3] Z badań J. Oster wynika, że częstość występowanie smegmy wzrasta z 1% wśród dzieci w wieku 6-7 lat do 8% między 16-17 lat (z ogólną częstością 5%).[8]

Rola smegmy i kwestie higieny

U mężczyzn, smegma pomaga utrzymać wysoką wilgotność żołędzi i ułatwia stosunek płciowy, działając jako środek nawilżający.[3][6][5] W trakcie stosunku lub masturbacji mastka jest usuwana. Może to mieć znaczenie w przypadku mężczyzn niesłusznie oskarżonych o gwałt. Obecność smegmy stwierdzona wkrótce po rzekomym stosunku jest wtedy dowodem ich niewinności. Jej brak nie jest jednak dowodem winy ponieważ jej usunięcie mogło (a nawet powinno) nastąpić w wyniku czynności higienicznych.

Z przyczyn higienicznych zaleca się usuwanie mastki i staranne codzienne mycie członka.

Smegma u kobiet

Nagromadzenie sebum połączone z martwymi komórkami skóry tworzy smegmę. Smegma clitoridis jest definiowana jako wydzielina gruczołów apokrynowych łechtaczki, w połączeniu z złuszczającymi się komórkami nabłonka.[9]

Smegma u innych ssaków

U zdrowych zwierząt, smegma pomaga oczyścić i nawilżyć genitalia. W medycynie weterynaryjnej analiza smegmy jest czasem wykorzystywane do wykrywania patogenów układu moczowo-płciowego takich jak Tritrichomonas foetus.[10] Niektórzy lekarze weterynarii koni zalecają okresowego czyszczenie męskich narządów płciowych w celu poprawy zdrowia zwierząt.[11]

Przypisy

  1. Websters dictionary definition for smegma (ang.). merriam-webster.com. [dostęp 2011-05-01].
  2. 2,0 2,1 S. Parkash, S. Jeyakumar, K. Subramanyan, S. Chaudhuri. Human subpreputial collection: its nature and formation. Journal of Urology, 110 (2), s. 211–212 (sierpień 1973), PMID 4722614 (ang.). 
  3. 3,0 3,1 3,2 Joyce Wright. How smegma serves the penis: Nature's assurance that the uncircumcised glans penis will function smoothly is provided by smegma.. Sexology (New York), 37 (2), s. 50–53 (wrzesień 1970) (ang.). 
  4. {H.J. O'Neill, L.L. Gershbein. Oncology, 33 (4), s. 161–166 (1976), doi:10.1159/000225134, PMID 1018879 (ang.). 
  5. 5,0 5,1 5,2 P.M. Fleiss, F.M. Hodges, R.S. Van Howe. Immunological functions of the human prepuce. Sexually Transmitted Infections, 74 (5), s. 364–367 (październik 1998), doi:10.1136/sti.74.5.364, PMID 10195034 (ang.). 
  6. 6,0 6,1 R.S. Van Howe, F.M. Hodges. The carcinogenicity of smegma: debunking a myth. Journal of the European Academy of Dermatology and Venereology, 20 (9), s. 1046–1054 (październik 2006), doi:10.1111/j.1468-3083.2006.01653.x, PMID 16987256 (ang.). 
  7. J.H. Waskett, B.J. Morris. Re: 'RS Van Howe, FM Hodges. The carcinogenicity of smegma: debunking a myth.' An example of myth and mythchief making?. J. Eur. Acad. Dermatol. Venereol., 22 (1), s. 131; author reply 131–132 (styczeń 2008), doi:10.1111/j.1468-3083.2007.02439.x, PMID 18182000 (ang.). 
  8. J. Oster. Further fate of the foreskin. Incidence of preputial adhesions, phimosis, and smegma among Danish schoolboys. Arch. Dis. Child., 43 (228), s. 200–203 (kwiecień 1968), doi:10.1136/adc.43.228.200, PMID 5689532 (ang.). 
  9. Medical Dictionary (ang.). Medilexicon.
  10. X.G. Chen, J. Li. Increasing the sensitivity of PCR detection in bovine preputial smegma spiked with Tritrichomonas foetus by the addition of agar and resin. Parasitol Res., 87 (7), s. 556–558 (lipiec 2001), doi:10.1007/s004360100401, PMID 11484853 (ang.). 
  11. Michael Lowder: A Clean Sheath Is A Healthy Sheath (ang.). horsecity.com, 2001-09-01. [dostęp 2011-05-01].
Star of life2.svg
Informacje zawarte w Homopedii nie zastępują konsultacji lekarskiej. Z informacji zawartych w Homopedii korzystasz na własną odpowiedzialność.